و اين دنياي ما

فقط دنياي خودخواهيست

گويي شيرها و گرگهايي آمدند

و قرن جانكاهيست

لباس آدمي بر تن

شاد مي غرند و مي درند

بيچاره كبوترها

سهمشان از زندگي فرمان ظالم را شنيدن

گرگ ديدن !
و در آخر ...

در دل هر كبوتر مي تپد اميد فردايي

ولي فردا همان امروز بدبختي و امروز همان ديروز نوميدي

و همه آينده ها تكرار ديروز است

بالشان را زشت خويي با نگاه بد شكسته

قلبهاشان گشته خسته

ليك محكم آن قفسها

مي شود روزي كبوتر بشكند بند قفس را ؟!؟