نيش مار:

زرتشت روزي از گرما در زير انجير بُني خفته بود و دست ها را بر چهره نهاده ، كه ماري دررسيد و گردن اش را گزيد ، چنان كه زرتشت از درد فرياد كرد . چون دست از چهره برگرفت ، مار را ديد. مار،  چشمان زرتشت را بشناخت و ناشيانه به خود پيچيد و رو در گريز نهاد.

زرتشت گفت: « مرو كه هنوز سپاست نگفته ام! تو مرا بهنگام از خواب برخيزاندي. من هنوز راهي دراز در پيش دارم. » مار غمين گفت: « راهي چندان در پيش نداري. زهر من كشنده است. » زرتشت لبخندي زد و گفت: «كجا اژدهايي از سم ماري مرده است؟! بيا زهرت را بازگير! تو نه چندان توانگري كه آن را به من بخشي. » آن گاه مار ديگر بار بر گردن او افتاد و زخمش را مكيد .

چون زرتشت روزي اين سرگذشت را با شاگردان حكايت كرد ، پرسيدند: «زرتشت ، حكمت حكايت تو چيست؟» زرتشت در اين باب چنين پاسخ داد:

نيكان و عادلان مرا دشمن اخلاق مي دانند . حكايت من ضد احكام اخلاق است .

اگر دشمني داريد ، بدي اش را با نيكي پاسخ نگوييد كه شرمسار مي شود. به جاي آن گواهي دهيد كه با اين عمل در حق شما نيكي كرده است.

خشم گرفتن به از شرمسار كردن! و اگر نفرينتان كنند ، خوش ندارم كه در برابر دعا كنيد. شما نيز نفريني كنيد!

و اگر بيدادي بزرگ بر شما روا دارند ، شما نيز بي درنگ پنج بيدادِ كوچك كنيد. هولناك است ديدار كسي كه بيداد بر او زور مي آورد .

اندكي كين خواهي انساني تر است از هيچ [كمي انتقام با روح بشر سازگارتر است تا انتقام نگرفتن]. كيفرتان را دوست نمي دارم اگر بزهكار را حقي و شرفي نباشد.

بي حق دانستنِ خويش بزرگ وارانه تر است از برحق دانستن ، به ويژه آن گاه كه حق با تو باشد؛ اما بهرِ اين كار بايد چندان كه مي بايد ، توانگر بود ...

چنين گفت زرتشت.

===================>>> نظر یادتون نره <<<===================