پرنیان پوش

زگرمی بی نصیب افتاده ام، چون شمع خاموشی

ز دلها رفته ام، چون یاد از خاطر فراموشی

منم با ناله دمسازی، بمرغ شب هم آوازی

منم بی باده مدهوشی، ز خون دل قدح نوشی

ز آرامم جدا، از فتنه ی روی دلارامی

سیه روزم چو شب، در حسرت صبح بناگوشی

بدانحالم ز ناکامی، که تسکین میدهم دل را

بداغی از گل روئی، به نیشی از لب نوشی

بدشواری توان دیدن، وجود نا توانم را

بتار پرنیان مانم، زعشق پرنیان پوشی

بچشمت خیره گشتم کز دلت آگه شوم، اما

چه رازی می توان خواند از نگاه سرد خاموشی

چه می پرسی رهی، از داغ و درد سینه سوز من؟

که روز و شب هم آغوش تبم، با یاد آغوشی

"رهی معیری"

ای  کاروان   آهسته  ران  آرام  جانم  میرود

                                و آن دل که با خود داشتم با دلستانم میرود

من  مانده ام  مهجور از او، بیچاره و رنجور ازو

                                گویی که نیشی دور از او بر استخوانم میرود

گفتم به نیرنگ و فسون، پنهان کنم ریش درون

                                پنهان  نمیماند  که خون  بر آستانم  می رود

محمل  بدار ای ساروان، تندی  مکن  با  کاروان

                                کز عشق آن سرو روان، گویی روانم می رود

او میرود دامن کشان، من زهر تنهایی چشان

                                دیگر مپرس از من نشان، کز دل نشانم میرود

با  آنهمه  بیداد او،  وین  عهد بی  بنیاد  او

                                در  سینه  دارم  یاد  او،  یا  بر  زبانم  میرود

باز آی و بر چشمم نشین، ای دلستان نازنین

                                کاشوب   فریاد   از  زمین،  بر آسمانم  میرود

صبر از وصال یار من، برگشتن از دلدار من

                                 گرچه   نباشد   کار  من، هم  کار  از آنم میرود

در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن

                                 من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم میرود

"سعدی" فغان از ما لایق نبود،ای بی وفا

                                  طاقت   نمی آرم   جفا،  کار از  فغانم  میرود