قصیده آبی خکستری سیاه
من در این تاریکی، من در این تیره شب جانفرسا، زائر ظلمت گیسوی توام
گیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی من، گیسوان تو شب بی پایان، جنگل عطرآلود
شکن گیسوی تو، موج دریای خیال
کاش با زورق اندیشه شبی، از شط گیسوی مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم
کاش بر این شط مواج سیاه، همه ی عمر سفر می کردم
من هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرور
گیسوان تو در اندیشه ی من، گرم رقصی موزون
کاشکی پنجه ی من، در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست
چشم من چشمه ی زاینده ی اشک، گونه ام بستر رود
کاشکی همچو حبابی بر آب، در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود
شب تهی از مهتاب، شب تهی از اختر
ابر خاکستری بی باران پوشانده، آسمان را یکسر
ابر خاکستری بی باران، دلگیر است
و سکوت تو پس پرده ی خاکستری سرد کدورت، افسوس...، سخت دلگیرتر است
شوق بازآمدن سوی توام هست، اما
تلخی سرد کدورت در تو، پای پوینده ی راهم بسته
ابر خاکستری بی باران، راه بر مرغ نگاهم بسته
وای ، باران، باران ؛
شیشه ی پنجره را باران شست
از دل من اما ،
چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربی رنگ
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
می پرد مرغ نگاهم تا دور
وای ، باران، باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست
اب رؤیای فراموشیهاست
خواب را دریابم، که در آن دولت خاموشیهاست
من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم
و ندایی که به من می گوید :
”گر چه شب تاریک است
دل قوی دار ، سحر نزدیک است “
دل من در دل شب
خواب پروانه شدن می بیند
مهر صبحدمان داس به دست
خرمن خواب مرا می چیند ....... ادامه مطلب
ادامه مطلب>>>
خبرهایی که در زیر درج می کنم تقریبا با واقعیت های بدست آمده از دوستان برابری می کند ، ولی در بعضی موارد عین واقعیت نیست بلکه فقط اندکی پیاز داغش افزونتر است.
1- درس اِنقِل ( یا همان انقلاب اسلامی ) در ورطۀ نابودی !
بعد از عزیمت استاد احمدی به مکه مکرمه ، جانشین وی حجت الاسلام شوت زاد ، امر خطیر تدریس انقلاب را به دوش می کشد. از ویژگی های برجسته این عالم بزرگوار می توان به قدرت بلامنازع ایشان در امر روخوانی متون تاریخی اشاره کرد.
یکی دیگر از نکات برجسته این عالم فرزانه قدرت حافظۀ بالای ایشان است به نحوی که مثلا چندی پیش به دلیل کثرت کلاسها و جابجایی های متعدد ، میزان پیشروی درس در هر کلاس را از یاد برد و پس از رسیدن به سال 57 دوباره از کودتای 28 مرداد ، داستان را برای کلاس بازگو کرد.
البته دستاوردهایی هم در این نقل و انتقالات عاید دوستان گردیده است من جمله : تعطیلی کلاس ها ظرف مدت 1 ساعت ، استراحت مخصوصا در ساعات 2-4 ، انجام امور ضروری دیگر مثل تکمیل گزارش کار آزمایشگاه
2- نقاشان روی ساعدی را هم سفید کرد !
دکتر پروفسور نقاشان این ترم نیز چونان ترم های قبل ، رکورد "پیچش" را در فن آموزش درس ماشین 2 در ید قدرت خویش دارد.
من باب توضیح عرض کنم که دکتر آقا محمدی در 20 دقیقه پایانی یکی از جلساتش ، بیش از نیمی از مطالب درس ماشین 2 را تدریس کرد!!!
ادامه دارد
شعر زیر رو خیلی هولهولکی نوشتم .امیدوارم به بزرگواری خودتون از بنده حقیر قبول کنید.
دیروز اگه برگای تاریخ رو ورق می زدید ... به سال های قبل یه سری می زدید
می فهمیدید چرا باید ما الان................ بره صدامون توی گوش اذهان
16 آذر 32 بودش................................ ولوله ای تو شهر برپا بودش
یه مزدور خارجی بی پدر...................... می خواس که پا بذاره توی کشور
یه عده از دانشجویای تهرون................. که خون غیرت بود تو رگاشون
در اعتراض به این ورود بی جا................ کردن تظاهراتی رو ، رو به راه
تو اون روز کذایی گارد ویژه................... می خواس نفس ها رو کنه تو شیشه
اما عجب خیال واهی بود.................... توی شکستشون که شکی نبود
بلاخره بهونه گیر آوردن....................... سمت دانشجوها هجوم آوردن
سه تن از اون خوبای پاک رو کُشتن....... نامِشونو تو قلب ما نوشتن
به خاطر همین باید که ماها................. نشون بدیم هرساله راه اونها
در راستای نیل به همین هدف بزرگ
کرده بودند جمعی از اهل هنر.......................... فکر یک کار قشنگ و مختصر
پارچه هایی را نمودند بر درختان متصل............... ثبت نامی هم عمل آمد ز افراد مُصِر
هر کسی دنبال عکسی یا که آرمی می دوید...... تا که شاید خَلق بنماید اثرهای جدید
لکن اما در میان آن همه ذوق و هنر ..................چند نقاشی فقط بود درخور بحث و جدل !
یکی از آن اثرهایِ مزخرف ، بلکه شاید بی هدف.. بود تصویرِ بدنسازی که دلها را بُرد ز کف
خلاصه کار بس زیبایی از کانون بپا خواست......... و عباسپور هم بلاخره از جاش برخواست
دریای دل آبی ست تویی فانوس زیبایش
اگر آیینه یک دنیاست تویی معنای دنیایش
تو یعنی دسته گل را ز آن سوی افق چیدن
تو یعنی پاکی باران تو یعنی لذت دیدن
تو یعنی یک شقایق را به یک پروانه بخشیدن
تو یعنی از سحر تا شب به زیبایی درخشیدن
تو یعنی یک کبوتر را ز تنهایی رها کردن
خدای آسمانها را به آرامی صدا کردن
تو یعنی مثل نیلوفر همیشه مهربان بودن
تو یعنی باغی از مریم تو یعنی کهکشان بودن
تو یعنی چتری از احساس برای قلب بارانی
تو یعنی پیک آزادی برای روح زندانی
تو یعنی دست یک گل را بدست اطلسی دادن
تو یعنی در زمستانها به فکر پونه افتادن
تو یعنی روح باران را متین و ساده بوسیدن
و یا در پاسخ یک لطف به روی غنچه خندیدن
اگر چه دوری از اینجا تو یعنی اوج زیبایی
کنارم هستی و هر شب به خوابم باز می آیی
اگر هرگز نمی خوابند دو چشم سرخ و نمناکم
اگر در فکر چشمانت شکسته قلب غمناکم
ولی یادم نخواهد رفت که یاد تو هنوز اینجاست
میان سایه روشنها دل شیدای من تنهاست
اگر یک آسمان دل را به قصد عشق بردارم
میان عشق و زیبایی تو را من دوست دارم
چه زیبا می شود روزی به پایان آید این یلدا
دل تو آسمان گردد و روح سبز من شیدا
به یادت تا سحرگاهان نگاهم سرخ و بارانیست
تو تا از دور برگردی به هجران تو زندانیست
نمیدانم چه میخواهم بگویم
زبانم در دهانم باز بسته است
در تنگ قفس بازست افسوس
که بال مرغ آوازم شکسته است
نمیدانم چه میخواهم بگویم
غمی در استخوانم می گدازد
خیال ناشناسی آشنا رنگ
گهی می سوزدم گه می نوازد
گهی در خاطرم می جوشد این وهم
- ز رنگ آمیزی غمهای انبوه
که در رگهام جای خون روانست
سیه داروی زهرآگین اندوه
فغانی گرم و خون آلود و پر درد
فرو می پیچدم در سینه ی تنگ،
چو فریاد یکی دیوانه ی گنگ
که می کوبد سر شوریده بر سنگ
سرشکی تلخ و شور از چشمه ی دل
نهان در سینه می جوشد شب و روز
چنان مار گرفتاری که ریزد
شرنگ خشمش از نیش جگر سوز
پریشان سایه ای آشفته آهنگ
ز مغزم می تراود گیج و گمراه
چو روح خوابگردی مات و مدهوش
که بی سامان به ره افتد شبانگاه...
درون سینه ام دردی است خونبار
که همچون گریه میگیرد گلویم
غمی آشفته، دردی گریه آلود
نمیدانم چه میخواهم بگویم.
" سایه "
چندی قبل که فیلم ۳۰۰ اکران شد، در همه محافل صحبت از این بود که این فیلم علاوه بر آنکه تاریخ را تحریف کرده، با فرهنگ غنی ایرانیان عهد گذشته نیز مغایرت دارد.
از منظر فرهنگ شناسی پارسی زبانان، یک ایراد اساسی فیلم در نوع پوشش و حجاب پادشاه ایران و سربازان ایرانی بود. اما در این نوشتار بنا ندارم درباره فیلم ۳۰۰ صحبت کنم بلکه ماجرای رخ داده مرا به یاد شباهت های برنامه های ناتوی فرهنگی غرب در قبال فرهنگ ها و تمدن های بزرگ و غنی در پروژه های مختلف می اندازد.
ماجرای پیش آمده را می خواهم با مقایسه میان دو زن از دو فرهنگ شرقی و غربی بیان کنم.
* ماشا الیلیكینا خواننده و بازیگر روس به اسلام گروید و حجاب را برای خود انتخاب کرد؛ یعنی از آزادی ظاهری فرار کرد و حجاب را که به قول مدافعین حقوق بشر و حقوق زنان، محدودیت است انتخاب کرد.
* گلشیفته فراهانی بازیگری شرقی به هالیوود مهاجرت کرد و حجاب را، نه به عنوان مسئله ای دینی بلکه به عنوان مسئله ای که با فرهنگ کشورش در آمیخته کنار گذاشت.
نمی دانم چرا تفاوت این دو شخصیت مرا به یاد آیه آخر آیةالکرسی انداخت:
" الله ولی الذین آمنوا یخرجهم من الظلمات الی النور و الذین کفروا ... "
از خدا می خواهم همه ما را عاقبت به خیر کند. الهی آمین!
این مطلب برای اینجا نبود ولی خیلی دوست داشتم نظرات بچه ها رو هم بدونم. برای درج نظرات خود از اینجا استفاده کنید!
راستی ! خیلی خوشحالم امید جوووووووووووووون اززززززززززززززز ................
آتش به سری نیست که ما را نشناسد جز تو دگری نیست که ما را نشناسد
از بس که سراغ تو ز هر خانه گرفتیم دیوار و دری نیست که ما را نشناسد
شمعی نتوان یافت که او را نشناسیم شام و سحری نیست که ما را نشناسد
ما مشت گشودیم ز دنیا، هنر این است دنیا، هنری نیست که ما را نشناسد
افسرده ترین بال قفس زیر پر ماست پژمرده پری نیست که ما را نشناسد
گیرم من و دل دور ز آشوب نشستیم آشوبگری نیست که ما را نشناسد
ما زخم ترین ساقه ی این جنگل خشکیم تیغ و طبری نیست که ما را نشناسد
از شاخه ی خشکیده زما حال بپرسید بی برگ و بری نیست که ما را نشناسد
با خنده غریبیم و به پاس قدم اشک رخسار تری نیست که ما را نشناسد
از خویش بریدیم و در این راه نفس گیر صاحب جگری نیست که ما را نشناسد
در دفتر اندوه به دیباچه ی حسرت زیر و زبری نیست که ما را نشناسد
با برگ خزان دیده رفیقیم " پریشا " پا در سفری نیست که ما را نشناسد
بی تو مهتاب شبی، باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه ی جانم، گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید،
عطر صد خاطره پیچید:
یادم آمد که: شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه، محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان آرام
خوشه ی ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب وصحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید: تو به من گفتی:
-"از این عشق حذر کن!
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب آیینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا، که دلت با دگران است.
تا فراموش کنی، چندی ازین شهر سفر کن."
با تو گفتم: " حذر از عشق؟ - ندانم
سفر از پیش تو، هرگز نتوانم، نتوانم.
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی من نرمیدم، نگسستم
باز گفتم که: " تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم، نتوانم."
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب، ناله ی تلخی زد و بگریخت.....
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
نگسستم، نرمیدم.
رفت در ظلمت غم، آن شب و شبهای دگر هم
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم...
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم.