در باب معرفی 101 رسیدیم به آنجا که با تک تک اعضا آشنا شدیم.  اینجا

حال در این پست می­خواهیم تا با کلماتی قصار از اینان که حقا اعجوبه­اند ، آشنا گردیم:

تبصره: جرأت کافی برای نوشتی اسامی افراد ندارم!

 ۱-  توبه­ی مرگ ، گرگه !

 ۲ -  آفتاب زده ، ولی هنوز خورشید طلوع نکرده !

 ۳ -  حجم آب وقتی بیشتر می­شه ، نقطه­ی ذوب آب هم بالاتر میره !

 ۴ -  انیشتین سیب افتاد توی سرش ، جاذبه رو کشف کرد!

 ۵ -  تا وقتی چراغ بازه من روشنم.

 ۶ -  به گردن گوسفند زنگوله میندازن تا اهلی بشه ....

  ۷ -  لامپ یه بار مصرف

  ۸ -  کتری روی آبه ...!

  ۹ -  منصور توی تاجیکستان کنکور داشت!

 ۱۰ -  برو اتاق یه نفره با سیروس بگیر !

 ۱۱ -  یه روز همگی با هم عکس تکی بگیریم!

 ۱۲ -  رشد سالیانه جمعیت کره­ی زمین ، 9 میلیارد نفره ....!

       ادامه دارد ...

نوشته ای را که خانم تاجیک( قهرمان بین المللی شطرنج) در قسمت نظرات درج کرده بودند،آنقدر زیبا و به جا بود که حیف دانستم در معرض دید دوستان قرار نگیرد.امیدوارم از این مطلب درس بگیریم و یادمان نرود که:"سال پایینی ها رو نباید دست کم گرفت".

وبلاگ‌نويسان مثل سربازان شطرنج هستند... سرباز شطرنج چه شباهتي به يک وبلاگ‌نويس دارند؟ اول کار تعداد آنها زياد است و همه مثل هم ديده مي‌شوند. اينکه وبلاگ شما وبلاگ متفاوتي شود کار سختي است چون ابتداي کار وبلاگ‌هاي هم سطح شما خيلي زياد هستند. درست مثل سربازها! شما بايد اين حقيقت را بپذيريد و با کوشش و تلاش خود را از ديگران متمايز کنيد.

هميشه يک سرباز بايد بازي را شروع ‌کند.

به جز حرکت دادن اسب در ابتداي بازي (که مي‌تواند از روي مهره‌هاي جلويي بپرد) بازيکن مجبور است بازي را با يک سرباز شروع کند که معمولا بهتر از حرکت دادن اسب‌هاست.

اگر شما يک شخصيت معروف باشيد مي‌توانيد از شهرت و قدرت خود استفاده کنيد تا مثل مهره‌ي اسب از ساير رقبا خيلي زود جلو بزنيد در غير اين صورت نمي‌توانيد از روي کسي بپريد بلکه بايد با صبر و استراتژي آنها را پشت سر بگذاريد. اين يعني اکثر افراد مثل يک سرباز ضعيف از صفر شروع مي‌کنند و هر آن چه بعدا به دست مي‌آورند نتيجه‌ي تلاش و کوشش آنهاست.

اول کار مي‌توانند دو خانه به جلو بپرند.

هر سرباز مي‌تواند اولين حرکت خود (يعني همان ابتداي بازي) دو خانه به جلو حرکت کند ولي در حرکت‌هاي بعدي فقط يک خانه.

روزهاي اول وبلاگ‌نويسي را به خاطر داريد؟ ذوق خاصي در وجود شما باعث مي‌شود وقت زيادي روي وبلاگتان صرف کنيد، تمام نظرات را پاسخ دهيد و همه چيز را به دقت بررسي کنيد. اما به مرور زمان مي‌بينيد امکان اينکه هميشه اين قدر وقت صرف وبلاگ کنيد را نداريد و کم کم ذوق شما فروکش مي‌کند. پس به خاطر داشته باشيد در همان ماه‌هاي اول ميخ خود را محکم بکوبيد!

اکثر آنها از بازي حذف مي‌شوند.بيشتر سربازها در ميانه‌ي بازي توسط مهره‌هاي قوي‌تر حذف مي‌شوند. سربازها با ساير مهره‌ها درگير مي‌شوند ولي همه چيز در نهايت به شاه ختم مي‌شود.

با گذشت زمان و فروکش کردن ذوق اوليه خيلي از وبلاگ نويس‌ها به دلايل مختلف مثل وقت گير بودن در عين بي‌در‌آمد بودن، نداشتن مطلب خوب براي انتشار و… دست از اين کار مي‌کشند و فقط آنهايي در ميدان باقي مي‌مانند که حرفي براي گفتن دارند.

تعداد کمي از آنها تا آخر ادامه مي‌دهند و قدرتمند مي‌شوند.

در شطرنج هر مهره‌ي سربازي که بتواند خود را به آخرين رديف (رديف هشتم) صفحه‌ بازي برساند تبديل به وزير مي‌شود. ضعيف‌ترين مهره قدرتمندترين مهره مي‌شود! او مي‌تواند مثل وزير در هر جهت و هر اندازه که مي‌خواهد حرکت کند.

حتما متوجه منظورم شده‌ايد. فقط بلاگرهايي که سختي و رنج‌ها را تحمل مي‌کنند و با کوشش و پشتکار جلو مي‌روند مشهور و قدرتمند مي‌شوند.

قبل از اينکه قدرتمند شوند همه به آنها حمله مي‌کنند.

قبل از اينکه سرباز به آن طرف برسد و به قدرتمندترين مهره تبديل شود تمام مهره‌هاي ديگر به او حمله مي‌کنند تا از اين اتفاق جلوگيري کنند. اين يک جنگ استراتژيک است.

وقتي شما در حال قدرتمند شدن هستيد سايرين به شما حمله مي‌کنند و سعي مي‌کنند شما را از ميدان رقابت حذف کنند تا بتوانند خود را بالا نگه دارند. به آنها اجازه ندهيد اين کار را بکنند! شما راحت اين مقام را بدست نياورده‌ايد که راحت آن را از دست بدهيد.

اين يک تفاوت است، شما حق انتخاب داريد ولي سربازان شطرنج نه!

سربازان شطرنج فقط مهره‌هايي هستند که کس ديگري آنها را جابه‌جا مي‌کند و کنترل خود را در اختيار ندارند.

شما سرباز شطرنج نيستيد، خودتان راهتان را انتخاب مي‌کنيد و با اعمالتان موفقيت يا شکست را شکل مي‌دهيد. اگر توانايي‌اش را داشته باشيد مي‌توانيد در اولين حرکت به جاي دو خانه ده خانه به جلو برويد، کسي جلوي شما را نگرفته است!
البته شطرنجبازان حرفه ای به جای استفاده از کلمه ی سرباز از پیاده استفاده می کنند!

 

نامه سرگشاده یک دانشجوی دختر ترم اولی خطاب به وجدان آگاه مادرش!

سلام مامان!یادته وقتی داشتی بدرقه ام می کردی و اشکام رو دیدی بهم گفتی:غصه نخور اونجا مثل خونه خود ماست،رئیس دانشگاه مثل پدرته و استادها مثل عموها و خاله هات هستند!همه مهربونن!اما چرا نگفتی کی مامانم میشه؟کی واسم غذا درست میکنه؟جورابامو کی میشوره؟درسام رو کی میخونه؟..

اما حالا که یه ماهی از ابتدای سال تحصیلی گذشته می بینم اینجا با خونه مون فرق داره،مخصوصا کلاس های درس که بیشتر شبیه خونه خاله ایناست تا خونه خودمون؛راستی مامان تو تکلیف همه چیز رو روشن کردی...آبدارچی دانشکده عمو نادرت است،نگهبان دم در هم دایی ناصرت و دانشجویان دختر خواهرات..اما انگار دانشجویای پسر دانشکده یادت رفته!راستی اونها چه کاره ام هستند؟ البته بعضی از اون بیچاره ها فکر میکنند من دختر خاله شان هستم چون خیلی زود و حتی چایی نخورده "پسر خاله" می شوند و من هم چون نمی خواهم آنها را ناراحت کنم به آنها نمی گویم که اشتباهی گرفته اند! و حد الامکان تا جایی که مشکلی پیش نیاید نقش یک دخترخاله خوب را بازی می کنم.

راستی مامان!چرا نگفتی اینجا نباید با صدای بلند خندید،دیروز عموی تازه ام بهم گفت:"این کار خلاف شئون دانشجویی است" و من دارم از اون موقع فکر می کنم چه طوری بلند خندیدن برای دختر خلاف شئون دانشجویی است اما کشیدن سیگار برای دانشجویان پسر اینگونه نیست!

راستی مامان!سعی میکنم با دست پر برگردم!به همه سلام برسون،باز هم برات نامه می نویسم،بای بای!

و باز هم باید بگویم :

گر سخن بی پرده گویم تو مرا بخش ای رفیق

در جهان بی پردگی ها دیده ام از این و آن

با صحبت های داش علی موافقم.حرفهاش از دل بود،ولی همانطور که میدونید غالب خروجی های دل مثل{بوق} خوشایند همگان نیست!!.علی با پستش دکمهBUZZ ذهناتون رو زد و من حالا می خوام چند تا از واقعیت های وبلاگمون رو به شما گوش زد کنم.

شاید دلیل اینکه بعضی از شما این قدرت رو در خودتون نمی بینید که مطلبی بنویسید این باشه که حرفی برای گفتن ندارید،ولی باید بدونید که :

واقعیت اول : "از آغاز حرفی در میان نبود؛گفتن این حرف،حرفی به میان آورد."

یا شاید نوشتن در این وبلاگ رو دوست ندارید، ولی باید بدونید که :

واقعیت دوم: "راه دوست داشتن هر چیز درک این واقعیت است که امکان دارد از دست برود."

یا شاید به نتیجه این مطالب امیدوار نیستید،ولی باید بدونید که :

واقعیت سوم :"فقط کسی رنگین کمان را می بیند که تا آخر زیر باران بایستد."

یا شاید با کسی در این وبلاگ مخاصمه دارید،ولی باید بدونید که:

 چهارم: "دریا باش که اگر کسی سنگ به سویت پرتاب کرد سنگ غرق شود نه آنکه تو متلاطم شوی."

یا بهتر بگویم

 پنجم : "آنچه را كه نمي تواني فراموش كني ببخش و آنچه را كه نمي تواني ببخشي فراموش كن."

یا شاید آدم مغروری هستید،ولی باید بدونید که :

واقعیت ششم: "هيچ وقت مغرور نشو ، برگ ها وقتي مي ريزند که فکر مي کنند طلا شده اند ."

 

و از همه این ها مهم تر :

واقعیت هفتم: "مهمترين درس زندگي اينست که بپذيريم گاهي اوقات احمق ها هم درست مي گويند ."

و در آخر هم باید بگویم که :

گر سخن بی پرده گویم تو مرا بخش ای رفیق

در جهان بی پردگی ها دیده ام از این و آن

 

الهی؛ دامنه لغت کوتاه است و هیجان ضمیر بی پایان، دل می­خروشد و جان می­نالد،معانی در صندوق سینه بر سر هم توده و انباشته است،کو آن واژه­هایی که بتواند ترجمان احساسات باشد و اسرار دل را بی پروا فاش کند!

پروردگارا، هر آن دم که زبانم راز نگفته، خموش گردد و گفتارم در آغاز بپایان رسد، تو اسرارم را ناگفته بدان و شکوایم را بی­نگارش بخوان، مرا به مصالح فردی و اجتماعی دلالت کن و مقدراتم را به سعادت محیط سوق ده.اگر چه آرزوهای من سخت، دشوار و مشکل است اما در پیشگاه عظمت تو و قدرت تو، ای خدای مهربان، بسیار ناچیز و آسان انجام می­شود.

امام علی علیه السلام :

روزه نفس از لذت های دنیوی،سودمندترین روزه هاست.

---

آمدن ماه مبارک رمضان،ماه مهمانی خدا رو به همه شما دوستان عزیزم تبریک میگم.طبق روایات گفته میشه دعای روزه دار مستجابه؛از همگی تون می خوام تو این ایام برای همگی مون دعا کنیم،انشاء..ترم جدید رو با یک ذخیره معنوی بالا شروع کنیم.

 

برای خودمون کمی تا قسمتی متاسفم!

برای کسانی که اسم دانشجو روی خودشون گذاشتن ولی حرفی برای گفتن توی جمع دوستانشون به هر علتی (کم رویی یا شاید هر چیز دیگر! ) ندارند! 

شاید بیشتر از ۳ سال باشه که دارم توی وبلاگهای مختلف مینویسم و خیلی چیزها رو تجربه کردم؛ اما نمیفهمم! بیشتر افراد خجالتی هم به وبلاگنویسی روی خوش نشان میدهند! اما مشکل این وبلاگ رو نمی فهمم.

 فقط اسم به وبلاگ اضافه کردیم. بیشتر از 20 نویسنده ولی هیچی ... اصلا آدم فعال نداریم.

اینها رو گفتم و مطمئن هستم روزی قدر این وبلاگ رو میفهمید. روزی که فارغ التحصیل شدید و هر کدوم به سوی خودتان رفتید و  تنها چیزی که از یکدیگر داریم خاطرات تلخ یا شیرین است و بس.  

از ۱۸ مرداد ماه تا دهم شهریور (به استثنای یک روز) به اینترنت دسترسی نداشتم.

پس به قول یه استاد طبعا نگاهم به وبلاگ خودمون نیفتاده (البته بهتره بگم وبلاگ من و جواد و حمزه !) فکر نمیکردم این طوری باشه! این قدر سوت و کور ...

دعا میکنم بچه ها مثل تابستان قبل یه فکری به حال این کلبه ی خراب بکنند.

اما من بیکار نیستم. شما میتوانید نوشته های منو در این وبلاگ بخوانید!

راستی این قدر پیامک نزنید! انتخاب واحد ۲۳ تا ۲۷ شهریور ، شروع کلاسها هم از ۳۰ شهریور